In de kerstvakantie trok ik
met onze oudste dochter naar het Margrittemuseum, onze jongste wil dolgraag eens met me gaan
“shoppen”. Een half uur voor de trein naar Brussel vertrekt, zit ze al
vertrekkensklaar te wachten. Eens op de trein wordt ze rustiger, tot we Brussel
naderen. Ze is verrukt bij het zien van de lichtjes in de tunnel tussen
Brussel-Noord en Brussel-Centraal (TL-lampen??), vraagt zich af waarom er groen
licht brandt onder de roltrap in het station (zodat de ratten kunnen zien waar
ze lopen??) en vindt de vloer aan de loketten van het Centraal Station mooi
(geen idee of er ooit al iemand haar mening heeft gedeeld). De Sint-Hubertusgalerijen
daarentegen vindt ze maar niks, de kleuren zijn volgens haar te dof. Tijdens
een hevige plensbui staat ze te verbroederen met de hond van een bedelaar en
elke straatmuzikant kan op haar aandacht rekenen. Brussel, een stad die ik elke
werkdag bezoek. Maar met onze jongste dochter verloopt zo’n bezoek toch net even anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten